رها

سنگ عشق

زمين عاشق شد و آتشفشان كرد و هزار هزار سنگ آتشين به هوا رفت. خدا يكي از آن هزار هزار سنگ آتشين را به من داد تا در سينه‌ام بگذارم و قلبم باشد.حالا هر وقت كه روحم يخ مي‌كند، سنگ آتشينم سرد مي‌شود و تنها سنگش باقي مي‌ماند و هر وقت كه عاشقم، سنگ آتشينم گُر مي‌گيرد و تنها آتش‌اش مي‌ماند.مرا ببخش كه روزي سنگم و روزي آتش.مرا ببخش كه در سينه‌ام سنگي آتشين است.

سيل عشق

عاشق شد و عشق قطره قطره پشت دلش جمع شد؛ و يك روز رسيد كه قلبش ترك برداشت و عشق از شكافِ دلش بيرون ريخت.سيلي از عشق راه افتاد و جهان را عشق بُرد. فرداي آن روز خدا دوباره جهاني تازه خلق كرد.مردم اما نمي‌دانند جهان چرا اين همه تازه است.زيرا نمي‌دانند كه هر روز كسي عاشق مي‌شود و هر روز سيلي از عشق راه مي‌افتد و هر روز جهان را عشق مي‌بَرَد و خدا هر روز جهاني تازه خلق مي‌كند!

رنگ عشق

در و ديوار دنيا رنگي است. رنگ عشق. خدا جهان را رنگ كرده است. رنگ عشق. و اين رنگ هميشه تازه است و هرگز خشك نخواهد شد.از هر طرف كه بگذري، لباست به گوشه‌اي خواهد گرفت و رنگي خواهي شد.اما كاش چندان هم محتاط نباشي؛ شاد باش و بي‌پروا بگذر، كه خدا كسي را دوست‌تر دارد كه لباسش رنگي‌تر است

نه از شکوفه و سبزه و گياه

نه در روشنای ماه

نه از چرخش ماهی دريای آرام

نه در تيک تاک ساعت و سفيدی موهام

نه از شمايل بلند آفتاب

نه در خنده‌های آب

از هيچ کسی

سراغ بهار را نمی‌گيرم

عادت کرده‌ام

که نوروز را از دور تماشا کنم

و خوشبختی و سبزه را

با نگاه گره بزنم.

ومن درآیه نبودن توزیر چتربلند همان آسمانم

سر تا پاي‌ خودم‌ را كه‌ خلاصه‌ مي‌كنم، مي‌شوم‌ قد يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ كه‌ ممكن‌ بود يك‌ تكه‌ آجر باشد توي‌ ديوار يك‌ خانه، يا يك‌ قلوه‌ سنگ‌ روي‌ شانه‌ يك‌ كوه، يا مشتي‌ سنگ‌ريزه، ته‌ته‌ اقيانوس؛ يا حتي‌ خاك‌ يك‌ گلدان‌ باشد؛ خاك‌ همين‌ گلدان‌ پشت‌ پنجره.

يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ ممكن‌ است‌ هيچ‌ وقت، هيچ‌ اسمي‌ نداشته‌ باشد و تا هميشه، خاك‌ باقي‌ بماند، فقط‌ خاك.

اما حالا يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ وجود دارد كه‌ خدا به‌ او اجازه‌ داده‌ نفس‌ بكشد، ببيند، بشنود، بفهمد، جان‌ داشته‌ باشد. يك‌ مشت‌ خاك‌ كه‌ اجازه‌ دارد عاشق‌ بشود، انتخاب‌ كند، عوض‌ بشود، تغيير كند.

واي، خداي‌ بزرگ! من‌ چقدر خوشبختم. من‌ همان‌ خاك‌ انتخاب‌ شده‌ هستم. همان‌ خاكي‌ كه‌ با بقيه‌ خاك‌ها فرق‌ مي‌كند. من‌ آن‌ خاكي‌ هستم‌ كه‌ توي‌ دست‌هاي‌ خدا ورزيده‌ شده‌ام‌ و خدا از نفسش‌ در آن‌ دميده. من‌ آن‌ خاك‌ قيمتي‌ام. حالا مي‌فهمم‌ چرا فرشته‌ها آن‌قدر حسودي شان‌ شد.

اما اگر اين‌ خاك، اين‌ خاك‌ برگزيده، خاكي‌ كه‌ اسم‌ دارد، قشنگ‌ترين‌ اسم‌ دنيا را، خاكي‌ كه‌ نور چشمي‌ و عزيز دُردانه‌ خداست. اگر نتواند تغيير كند، اگر عوض‌ نشود، اگر انتخاب‌ نكند، اگر همين‌ طور خاك‌ باقي‌ بماند، اگر آن‌ آخر كه‌ قرار است‌ برگردد و خود جديدش‌ را تحويل‌ خدا بدهد، سرش‌ را بيندازد پايين‌ و بگويد: يا لَيتَني‌ كُنت‌ تُراباً. بگويد: اي‌ كاش‌ خاك‌ بودم...

نگاهم کن!

به رسوای،به سرمای کوه آتش به فریادبلندصخره وآبش!

به دریاها،به ساحلها،به ایمن دشت وصحراها!

نگاهت ایستاداست برمن!

بزن برمن پنجه گرگی که دیده گردد آزادازنگاه سردهمرات!

 بشایدخنجرآویزی زبهر کینه ات از من

بکش دل راشهامت کن!ورنه نگاهم کن نگاهم کن!

چواستادهنرباشی گرفتی سرمشق خطی به اول خط دفترها!

به چشمان ستاره هابه همه این ترانه هانگاهم کن

 تومیدانی ندارم من هنر بی تو

زگویشهاوبینش هاکنم فریادفرهادی!

 زمن گرنداری خطی بدان شاگردی حیرانم!

فصل بهارشدوتوغنچه ندادی به دلم

اه که دل ویرانه شد اماتوبازم خسته وار

طاقت نیاوردی زمن گفتی نمیایم دگر

من راشکستی تاابد دل راشدی صاحب سمت

هی آمدی پیش نگاه گفتی که دل شدبی بهار

 اگر چه خالی از اندیشه ی بهارنبودم
 ولی بهار تو را هم در انتظار نبودم
 یقین نداشتم اما چرا دروغ بگویم
 که چشم در رهت ای نازنین سوار نبودم ؟
به یک جوانه ی دیگر امید داشتم اما
 به این جوانی دیگر ، امیدوار نبودم
 به شور و سور کشاندی چنان مرا که بر آنم
 که بی تو هرگز از این پیش ،‌سوگوار نبودم
 خود آهوانه به دام من آمدی تو وگرنه
من این بهار در اندیشه ی شکار نبودم
 تو عشق بودی و سنگین می آمدی و کجا بود
 که در مسیل تو ، ای سیل بی قرار نبودم
 مثال من به چه ماند ؟ به سایه ای که چراغت
 اگر نبود ،‌ به دیواره های غار نبودم

نگاههاي منتظرم را جمع كردم در بيقراري چشم هام!براي لحظه هاي نبودنت،يادم باشد عكسي بگيرم ازچشمهات براي نبودنت،نه!مي خواهم نگاهت را قاب كنم درپشت پلكهام،نگاهت راهمان روزهام بيشتر ازخورشيد دوست داشتم!اگرنباشي؟!؟بي تو گم ميشوم در تقدست!پس مينشينم به تونگاه ميكنم!در ساعتي كه هستي ودر نبودنت پلكهام را ميبندم در ساعتي كه رفتي...حالا نيستي وگوشه اي مينشينم وباخيالم راه مي افتم دنبالت!عمر حساب نمي شود به راه تو رفتن.نه! نبوده اي؟!؟از ازل!كجا بودي؟در كودكيهام دنبالت گشتم،وهر روز در پايان باز تو نيستي!آغازي ميسازم از بودنت!چقدر معصومانه گم شدم درروياهايت!ماندم!وغرق شدم،حالا مي خواهم بروم وآسان ميروم وچه سخت تجربه ميكنم نبودن را!ومن هر روز بر بلنداي شهر در آرزوي پيكري شعله ور آه ميكشم!حالا نخواه براي سهم كوچكي از نگاه تو اينقدر دلم بلرزد……………..

وحالاسراب احساسم به مردابی بدل میشودتاگلبرگ گلی بروید،شایدتمام بهارم رابه یادآورم ، اماپایان قصه ی مراغصه ی سحرهای بی توبودن ننوشته آری کمی دروغ نوشته ام کمی تورابه بهارم رساندم کمی تورا از دنیاجداکردم وکمی ازخدا الهام گرفته ام ولی فقط کمی!

میدانم تمام خاطراتم گره کوریست برطناب پیچ احساسم چقدر گره بزنم تاتورو اسیرکنم چقدرچنگ زنم تاتورابردست گیرم، چقدرتمناکنم لحظه ای شنیدنت را ؟

حال به بغض طمعه دست برسینه میکوبم وآواره گیم رامیگریم تاشاید بشنودخدای که توراآفریدتابشنود گوشهای که توصاحب شده ای اماخیال خام باطل من ترانه دیگری سرودست واندیشه ام ناخواسته رنگ جدایمان را طرح کرده است!

‌‌‌‌

ازدفتر دوم بیرام

خيلي خوب........خيلي زود تبديل شد به خيلي بد خيلي زود.

توکه خیلی بهترازما این چیزا سرت میشه

چشای نازتوکه وا میشه،آفتاب می زنه

تازه وقتی توبگی صورتشو آب میزنه

من بگم دوستدارم باچه رقم یا عددی

توکه بینهایت رو بیشتر از من بلدی

زیبا تو فرشته ای اهل یه جایی توبهشت

نمیشه هم عاشق توبود هم واست نوشت

ازحسودیم نمیشه بسپرمت دست خدا

از مریم حیدرزاده

تو را من دوست میدارم اگر چه بی وفا باشی

بدنبال تو می آیم اگر هم نا آشنا باشی

نمیگویم بمان با من و یا رحمی به حالم کن

ولی هرگز نمیخواهم که از این دل جدا باشی

ببین من ساده میگوییم نه با الفاظ پیچیده

تو هم باید به فکر قلب ما باشی

دلم تفسیر ها دارد به آیات نگاه تو

و میدانم سزاواری که در حکم خدا باشی

تورا من چشم در راهم شباهنگام
که می گیرند در شاخ " تلاجن"  سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.
 
شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
تورا من چشم در راهم.

(نیما یوشیج)

هزار بار گفتم از عشقت تو که هیچ وقت نمی فهمی

چشام همزاد اشک و خون دلم همسایه ی آه

زمونه گرگ و عشق تو شبیه مکر روباه

شدم چوپان ساد لوح کنار گله ی احساس

چه رسمی داره این گله سر چنگال گرگ دعواست

تو اونقدر خواستنی هستی که این گله نمی فهمه

اگه لبخند به لب داری دلت از سنگ و بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق حیله ی تورو رو کرد

نفرین به دل ساده که به چنگال تو خون زد ...

من هر شب با اشتیا ق شکفتن یک شاخه گل برایت نامه می نویسم . من هر روز با سر فصل عشق تو, با طنین زنگ دار نام زیبای تو به آغاز صبح سلام می کنم . اگر یاد عطرآلود جاودانه ات نبود که اینگونه درهرطلوع,  کوچه باغ های احساسم راآب وجارو نمی کردم . اینک سرسپرده ام دربرابرهرنسیمی که نام تو راازهرکوی برزنی برایم بیاورد. من هر شب صبورانه پای اشکهای هر ستاره می نشینم وبا انتظار که ناقوس اصواتش حجیم ترین بخش دفتر زندگیم را به خود اختصاص داده طاق نصرتی زیبا ازتک بیتی های ناب بر سر در قلبم ساخته ام. ای کاش بیایی تا مثل  فروغ بی پروا از برگ برگ دفتر زندگیم از روزهای کسل وافسرده ام برایت شعربسرایم . اگر تو بیایی پاییز هر چه زودتر بساط غم آلودش را در کوله بار زمان جای میدهد و افسارش را به بهاری زود رس مسپارد. اما تو هیچ وقت نمی آیی چرا که زمستان روزگار تمام گلهای باغچه دلم را خشکانده .اما من هنوز تورابه جای هردویمان دوست میدارم

                                          نه از سر مهر بود ونه زیر ماهتاب

ولی روزگار باره و بارها

                                       نگاه ما را در هم آمیخت تا به تو بیاندیشم

و این بار از سر اندیشه و عشق تو را نگریستم

                                       هرچند که همگان این نگاه را خالی از فکر پنداشتند

و من هنوز نمی دانم که ابتدا اندیشیدم و سپس عاشق شدم

                                                      یا در پی عشق به فکر فرو رفتم

چگونه است که رودجریان خودرا از بلندای زمین به قرض می گیرد؟

اماتوبلندای غرورت رابه چشمانم وام نمی دهی!

آیا سپرده ی دلم نزد توکافی نیست؟

آیا طبیعت سرشتی پلیدبه مزایده نهاده!؟

که تو جلادگونه گلهای باغچه ر اسر  میبری!

وانگهی

         آیا روزی فرامیرسد که تو با اشاره ای

                                                 اجازه ی آمدن بهار را به باغ دلم بدهی؟

سفر بر مگیر ای فروغ دو دیده .........!حرف پایان هرمصرع یه رمز رو میده!!!

من دلم میخواست همه ی شیشه ها؛ آینه میشدند

تا تو   به هرچه بنگری مرا در عقبا بینی

من دلم میخواست همه دنیامثل گل لاله،واژگون میشد

تاتواز  ازل به من بنگری

من دلم میخواست که به اندازه همه ثانیه ها یک عمر

به تومی نگریستم!

من دلم میخواست یک هوای بارانی،ساقی فاصله ی منو  تو می شد

من دلم میخواست که قایق تنهای دلم به جزیره ی قلب تو پاروبخورد

من دلم میخواست همه ی قاصدکهای باغ به نشانی تو به باد دست می دادند

من دلم میخواست وقت خواب بنفشه ها؛تودوباره ازچشمانمم بباری

من دلم میخواست که تفسیر خوابهای نیلوفریم باشی

من دلم میخواست تا به تقدیرتوگره بخورم

من دلم میخواست وقت کوچ پرستو ها،با بالهای خیال به دنیایت سفر میکردم

من دلم میخواست همه اشکهایم را درتنگ ماهی جمع می کردم

واقیانوس را شرمنده میکردم

من دلم میخواست که روزی در هنگام طلوع ،خورشید را در چشمان تو میدیدم!

ودرغروبش غربت نبودت را در چشمانم میدیدی

من دلم میخواست آن روز که آب خضر عشقت را سرکشیدم

وجودت را ازآفرینش قول میگرفتم!

من دلم میخواست دوباره به جام نگاهت و می لبخندت....... مست میگشتم

من دلم میخواست که همه ی ستارگان آسمان شب صف میشدند

وبه تعظیم توآماده!  تاتوازلشگر دلتنگیهایم سان میدیدی!!

من دلم میخواست ؛که ای کاش هرگز تو را نمیدیدم

هرگز....!

( از دفتر دوم بیرام)

من اصلاً نمی گم از غربت نَفَس

نمی گم که توسینم گلایه هست

نمی گم که چشمام می سوزه،وقتی که دل یاد توهست

نمی گم که روزای سبز زندگیم،دیگه رفته از دست

نمی گم که منو گذاشتی تو قفس

نمی گم تا ناراحت نشی

                                     نشینی یه گوشه بغض کنی

                                     شایدم گریه کنی

                                     یا دائم از من فرار کنی

می دونم که چشمات مال من نبود

دیگه قول میدم که نبوسم سطح خیس آینه رو

قول میدم بی خبر از ناز نگات ؛ برم یه گوشه کِز کنم

گل من برمی گردی؟؟؟

بر می گردی تا دوباره صدای تیک تیک ساعت قلبت، بیاد بشینه تو نَفَس!

به شبنم روی گل لاله؛قسم

به کفشدوزکی که تا نوک گل رفت ؛قسم

می دونم که راهی نمونده

آره بین من وتو یه دره هست

( از دفتر دوم بیرام)

آیا میدانی که زمانه به چه مانند میکند؟

آیا میدانی که زمین به کدام نا آبادی کوچ میکند؟

آیا میدانی ستاره ها درآسمان شب به چه معنا اند؟

آیا میدانی آفرینش چرا تو را به رُخم میکشد؟

آیا میدانی در قلبم چه میگذرد؟

آیا می دانی ؟.........

نه،تو هیچ نمی دانی

تو ورق خورده ی دفتر زندگانی منی!

توتمام احساس مرا به سخره گرفتی!

وبه آینه دروغ گفتی

تو مثل چشمانت که این گونه مرا وارد حجم متخلخل خیال واهی تو کرد

فقط به پشت دیوار می اندیشی

تو مثل چشمانت هیچگاه خود را ندیدی ..... و مرا.......................

آری ورق خوردی

برگی از دفتر زندگانیم

دفتری که هیچ گاه مرورش نمی کنم

وبرگهای تا خورده اش، باغبارآشنا اند

آری تو از آینه هیچ ندانستی!

تو ندانستی که ستاره ها چه معنا می دهند

ندانستی ستاره ها اشکهای خورشیدند

که هر روز به خاطر بن بست دل من می گرید

وشب آن را در آسمان رها می کند

تا به من بگویید

گلابتون ؛ این گریه ها برای توست !

حتی باد هم این روزها زوزه ی غم میکشد

ورق خوردی و برای همیشه از خاطره ی یک رویا بیرون رفتی

آیا میدانی گل لاله به دوست داشتن تو

از من به گلایه رفته

آیا میدانی غنچه یاس برای اعتراض

نشکفته !

تو خود ورق زدی صفحه ی مشترک بین من وتو را

آیا دانستی سر فصل عشق تو را با نام یزدان آغاز کردم؟

و با قلم سرخ خون نوشتم دوستت میدارم

.......! اما ! تو باجوهر کینه نوشتی.......... برو !

آری تو به دره ی نیستی ذهنم پریدی

اینبار تو برو

بدان در آخر فصل عشقت باتمام مهربانی می نویسم

ای آفرینش، نقشی که هر روزدر مقابل دیدگانم می آراستی

هیچ نبود ؛چون دل نداشت

دل نداشت

دل نداشت

دل نداشت

دل نداشت

( از دفتر دوم بیرام)

میدانم پنجره های عاطفه ات را خرد کردم

میدانم تمام احساست را از گل یاس مایوس کردم

میدانم لحظه ها را درکامت تلخ کردم

میدانم آرامش را درحضورت صلب کردم

میدانم به اندازه ی تمام ستاره های آسمان

                                                   آزردم تو را

بر من خرده مگیر که آرزوهایم را چون

قاصدک در برابر چشمانت به نسیم سپردم

بر من خشم مگیر که تمام غصه هایم رنگ تو گرفته اند

آیا سزاوار است نگاه رویایت را از من به کنار بکشی

                 ومرا در تلا طم حنجره ات به انزوا بکشی

ببخش؛این تن خسته ومجروح را

                       ومرا مالامال از آغوش گرمت کن

ای بهار از توالهام گرفته

ای زیبایت رابی مانند

 ................................................... مرا ببخش

رفتن

تو تمام علفهای تازه ی سبز دل مرا آتش زدی

تو تمام پل های قلبم راشکستی وراه شریان حیات رابرمن بستی

تو تمام صحنه های آفرینش را به سخره گرفتی

تو تمام احساس مرابه بازی گرفتی و مرا بازیچه ی کوی دوستدارانت نمودی

و......

وخط زدی همه ی مهر وعاطفه را

خط زدی ستاره های  چشمک زن شب را

خط زدی تمام قدرت موج دریارا

خط زدی آبی بی کران آسمان را

خط زدی قایق تنهایی از ساحل گریخته ی خیالم را

و......

و  به  آوارگی  کشاندی  تمام  وجود  مرا

و آواره ساختی سرای قصرآگین خیالم را

تو چقدر مظلومی و چقدر لطیف،لطیف به لطافت گلبرگ پژمرده ی گل نیلوفر

تو چقدر زیباشعرگفتن رابه من باز آموختی

وچقدر شاعرانه نگاهت را بر من بستی وخود رادرپیله ی که ساختی پنهان نمودی

تا پروانه شوی و از من پر  بگیری  وبروی

                                                                   آری......توفقط از رفتن می خوانی

                     ( از دفتر دوم بیرام)